Bajki Pogadajki

Skarpetkowa Afera Zedy Początek szkoły to bardzo ważny moment dla wszystkich chromosomów. Gdy rozpoczynamy naukę, nie wolno nam dłużej mieszkać z rodzicami. Nazywa się to “ekstremalna niezależność”. Jak już wcześniej opowiadałem, mój pierwszy dzień szkoły nie był najłatwiejszy, ale chyba dla nikogo nie jest. Na drugi dzień razem z bratem mieliśmy zamieszkać w jednej komórce ze wszystkimi chromosomami z naszej klasy. Komórka to taki dom przy szkole dla młodych chromosomów. Rodzice pomogli nam się spakować i przeprowadzić. Nie wiem, dla kogo pożegnanie było trudniejsze – dla nas, czy dla nich. Czasem lubię myśleć, że dla nich. W końcu “niezależność” brzmi dumnie, a że ekstremalna, no cóż, nie zawsze może być tak kolorowo jak na moich skarpetkach. W komórkach mówią nam, kiedy możemy się rozluźnić i odpoczywać, a kiedy skręcić się w sobie, by iść na lekcje do pani Mejozy. Ach! Zapomniałem ci powiedzieć. My chromosomy możemy przyjmować różne kształty, trochę tak jak nitka. Możemy by...

Wszystko zaczęło się dwudziestego pierwszego marca. Razem z moim bratem, Chromosomem 21, po raz pierwszy mieliśmy iść do nowej szkoły. Od rana wszystko szło nie tak: Mamie wykipiało mleko, Tata upuścił telefon do szklanki z kawą, a kot znowu nasikał mi do buta. Gdy już myślałem, że gorzej być nie może, w drodze do szkoły zobaczyłem, że mam dwie różne skarpetki. – Mamo! Nie mogę tak się pokazać w szkole. Wszyscy będą się ze mnie śmiali! – Syneczku – powiedziała Mama, prowadząc auto – jest już za późno. Nie zdążymy wrócić do domu, żeby je zmienić. A wiesz, mnie się tak bardzo podoba. Są inne, ale obie wspaniałe, tak jak wy dwaj. Podniosłem lewą nogę, potem prawą, by się im przyjrzeć i podrapałem się po brodzie. Rzeczywiście obie skarpetki były bardzo fajne. Mój brat powiedział, że też chciałby takie nosić i z radości moje nogi same zaczęły tańczyć. Tanecznym krokiem dotarłem aż do klasy. Zapukałem do drzwi i weszliśmy. Nie zdążyliśmy się nawet przywitać, gdy pani nauczycielka pow...

W pewnej fabryce stworzono nietypową parę upinaczy do zasłon. Upinacze nazywały się Pata i Mata i były sowami. Wycięto je z drewna i namalowano im oczy oraz dzióbki. Doklejono nóżki, skrzydełka i serduszka, a koniec doczepiono im magnesy, dzięki którym mogły wykonywać swoje zadanie – trzymanie zasłon okiennych. – Przepraszam, proszę Pana – zawołała Pata – zapomniał Pan o jednym skrzydełku! Powinnam mieć dwa, a Pan mi przykleił tylko jedno. Przepraszam, pro… 

Od dłuższego czasu Felę wszystko bolało: plecy, nogi, a nawet skrzydła, których przecież wcale nie używała. Zastanawiała się: skrzydła służą do latania, ale ja nie latam.  Mimo to mnie bolą. Może tak jest też z resztą mojego ciała? - Już wiem! - zawołała - muszę zacząć ćwiczyć!

Chyba się zgubiłam , pomyślała Fela i przystanęła na chwilę, by wyciągnąć z plecaka mapę Central Parku. Gdzieś tutaj miał być Żółwiowy Staw, a ja wciąż go nie widzę , mówiła do siebie, próbując ustalić swoje położenie. Nagle zerwał się silny wiatr i poderwał do lotu mapę razem z Felą. - O nie! Tylko nie latanie! - krzyczała wystraszona. Fela wszędzie chodziła na piechotę, a teraz wbrew swojej woli szybowała w powietrzu. Wiatr kręcił mapą jak karuzelą, aż Fela dostała mdłości. - Przestań, proszę, przestań! - wołała, trzymając się kurczowo swojej mapolotni.

Uważaj! usłyszała Fela i zatrzymała się natychmiast. Rozpędzona żółta taksówka przejechała tuż przed nosem Feli. Znowu to samo. Czemu te samochody się nie zatrzymują?! pomyślała wystraszona, rozglądając się dookoła, lecz nie zobaczyła nikogo. - Kto to powiedział? - zapytała po chwili. - Spójrz w górę - tam gdzie zazwyczaj są wszystkie muchy - zaśmiał się chrypiący głos. - Jak widać nie wszystkie - odpowiedziała pewna siebie Fela.